Kolet: „Šerijev kraj“ (odlomak)

Yvette Guilbert, Henri de Toulouse-Lautrec, 1893

Tišina i praznina kafea stvarale su osećanje svežine, i Šeri nije odmah zapazio pripijen par koji se nagnuo prema stolu zanet u nečujno šaputanje. Tek posle nekog vremena primetio je nepoznatog muškarca i ženu, pošto su mu pažnju privukli romorenje od koga su dopirali pojedini piskavi samoglasnici i preterana izražajnost njihovih lica, koja su podsećala na lica jadnih, premorenih i strpljivih lovaca.

Srknuo je dva gutljaja hladnog osvežavajućeg pića, naslonio glavu na žuti naslon sedišta, i sa slašću osetio kako se topi duševna tupost koja ga je iscrpljivala već petnaest dana. Njegova teška sadašnjost nije istovremeno s njim prešla preko praga ovog staromodnog kafea jarkocrvene boje, ukrašenog vencima od pozlaćenih ruža i jednim provincijskim kaminom u kome je žena što je radila u toaletu, upola vidljiva u svom carstvu fajansa, krpila rublje i brojala svaki ubod iglom, saginjući svoju sedu kosu pored zelene lampe.

Ušao je jedan prolaznik, ali nije poremetio mir žutog salona i, kao da je želeo da bude nenametljiv, pio je stojeći uz šank i izašao je bez ijedne izgovorene reči. Samo je miris nane, sličan pasti za zube, smetao Šerijevom nosu i on sevnu obrvama u pravcu nerazgovetne starice. Pod crnim, mekanim i zgužvanim šeširom nazreo je staračko lice, na pojedinim mestima upadljivo zbog šminke, bora, oteklina, kao kad se u jedan džep neuredno bace ključevi, maramica i novac. Sve u svemu, jedno staro lice, obično u svojoj prostoti, s jedva vidljivom naznakom ravnodušnosti, koja se primećuje kod divljaka i robijaša. Ona se zakašlja, otvori ručnu torbicu, neodređeno se useknu, i stavi na mermerni sto prljavu torbicu koja je ličila na njen šešir, napravljenu od istog crnog tafta, zgnječenu, i koja više nije bila za nošenje.

Šeri je pratio njene pokrete s preteranim gađenjem, jer je već petnaest dana patio, i više nego što je razumno, zbog svega što je istovremeno bilo žensko i staro. Mislio je da zbog te otrcane torbice na stolu ustane i ode, a onda je hteo da odvrati pogled od nje i da je više ne gleda, ali nije učinio ni jedno ni drugo, pošto mu je pažnju odjednom privukla sitna blistava arabeska , neki neočekivani sjaj prikačen za nabore torbice. Bio je začuđen zbog svoje radoznalosti, ali je trideset sekundi potom još uvek piljio u blistavu tačku, prestavši da misli na bilo šta. Probudi se iz te tuposti uz nesvestan pobednički skok, koji mu povrati normalno disanje i misli: – „Znam! To su dva isprepletena slova L!“

Citat: Kolet, Šerijev kraj, prevela Nada Bojić, Verzal press, Beograd, 1998.

Crtež: Anri de Tuluz-Lotrek, Portret Ivet Žilber, 1893.

Advertisements

Kolet: „Šerijev kraj“ (odlomak)

Portrait de Colette par Jean Cocteau

Rashlađen, odmoren, išao je bez napora kejom uz Senu sve do Trga Alma, odakle se odvezao taksijem do Avenije Anri-Marten. Zapad je već goreo prigušenom, bakarnom vatrom, koja kao da je više nagoveštavala smiraj sunca nego letnje praskozorje. Ni pramen oblačka nije presecao nebeski svod, a ceo je Pariz bio natkriljen sumaglicom od mineralnih čestica, koja se zbog težine zaustavila lebdeći u zraku, te se činilo kao da će za koji trenutak planuti bojama požara, tamnim crvenilom usijanog gvožđa.

Pasja vrućina lišava svanuća u velikim gradovima i njihovoj okolini one ružičasto vlažne, cvetno ljubičaste i crveno-plave boje, koje prekrivaju prostor u kome biljke dišu u velikom mnoštvu.

Kad je Šeri okrenuo maleni ključ u bravi, u kući se ništa ne pokrenu. Popločani hol još je uvek mirisao po sinoćnoj večeri, a odsečene grane jasmina, u bokorima u belim vazama, koje su bile toliko visoke da se iza njih mogao sakriti čovek, ispunjavale su vazduh otrovom koji se nije mogao udisati. Siva nepoznata mačka šmugnu, zaustavi se na kratkoj aleji i hladno osmotri uljeza.

– Maco mala, dođi – pozva je Šeri tihim glasom.

Ne pomerivši se, mačka ga odmeri veoma drsko. Šeri se seti da nijedna životinja, ni pas, ni konj, ili mačka nikada nisu pokazivali ni najmanje simpatija prema njemu. Čuo je, kroz razdaljinu od petnaest godina, promukli Aldonzin glas koja je proricala: „Koga životinja ne voli, taj je proklet!“ Ali, pošto je mačka, sad već dobro razbuđena, počela da kotrlja ispred sebe mali zeleni kesten obema šapama, Šeri se nasmeši i pope u spavaću sobu.

Citat: Kolet, Šerijev kraj, prevela Nada Bojić, Verzal press, Beograd, 1998.

Crtež: Žan Kokto, Portret Gabrijele Kolet

Ilustrator knjiga: Edvard Gori

Edward Gorey

Edward Gorey

Edvard Gori jedan je od najpoznatijih ilustratora knjiga. Naslovne strane knjiga pisaca poputa Džozefa Konrada, Aleksandra Puškina, Mihaila Ljermontova, Henrija DŽejmsa, Franca Kafke, Marsela Prusta i mnogih drugih predstavljene su na nepretenciozan a, opet, zanimljiv način i skoro u strip maniru. U nastavku su predstavljeni samo neki od njegovih radova. Pored ilustracija knjiga, Gori se i sam bavio pisanjem, a bio je poznat i kao obožavalaca filmova, reklama, svih mogućih fenomena pop kulture, baleta, televizijskih serija, horor priča, mačaka, slikarstva, književnosti i – Betmena. Ekscentrik koji zaslužuje da bude upamćen.

Gorey was noted for his fondness for ballet (for many years, he religiously attended all performances of the New York City Ballet), fur coats, tennis shoes, and cats, of which he had many. All figure prominently in his work. His knowledge of literature and films was unusually extensive, and in his interviews, he named Jane Austen, Agatha Christie, Francis Bacon, George Balanchine, Balthus, Louis Feuillade, Ronald Firbank, Lady Murasaki Shikibu, Robert Musil, Yasujirō Ozu, Anthony Trollope, and Johannes Vermeer as some of his favorite artists. Gorey was also an unashamed pop-culture junkie, avidly following soap operas and television comedies such as ‘Petticoat Junction’ and ‘Cheers’, and he had particular affection for dark genre series such as ‘Buffy the Vampire Slayer’, ‘Batman: The Animated Series’, and ‘The X-Files’; he once told an interviewer that he so enjoyed the ‘Batman’ series that it was influencing the visual style of one of his upcoming books. Gorey treated television commercials as an art form in themselves, even taping his favorites for later study. Gorey was especially fond of movies, and for a time he wrote regular reviews for the ‘Soho Weekly’ under the pseudonym Wardore Edgy. [1]

Preporuka:
Edward Gorey’s Elephant House

Cover Art by Edward Gorey

Cover Art by Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey

Edward Gorey