Desanka Maksimović čita svoje pesme

Prva pesma koju Desanka Maksimović čita je „Nemam više vremena“. Tema veoma značajna za savremene čitaoce.

Nemam više vremena za duge rečenice,
nemam kad da pregovaram,
otkucavam poruke kao telegrame.

Nemam vremena da raspirujem plamen,
sad zaprećem šake zgorela žara.
Nemam više vremena za hodočašća,
naglo se smanjuje putanja do ušća,
nemam kad da se osvrćem, da se vraćam.

Nemam više vremena za sitnice,
treba sad misliti na večno i neobuhvatno.
Nemam kad da razmišljam na raskrsnici,
mogu stići jedino kudgod u blizinu.

Nemam vremena da išta izučavam,
nemam vremena sad za analize,
za mene je voda sada samo voda
kao da sam je pila sa kladenca;
nemam kad da razlažem na sastojke nebo,
vidim ga onakvo kakvo ga vide deca.

Nemam više vremena za bogove tuđe,
ni svoga nisam dobro upoznala.
Nemam kad da usvajam zapovesti nove,
mnogo mi je i starih deset zapovesti.

Nemam više kad da se pridružujem
ni onima koji istinu dokazuju.
Nemam kad da se borim protiv hajkača.
Nemam kad da sanjam, da lagano koračam.

Ploča na kojoj se može čuti pesnikinjin glas objavljena je iste godine kada i ploče sa čitanjima  Crnjanskog i Andrića. Urednici su, baš kao i u slučaju pomenutih umetnika, bili Stanko Terzić, Božidar Timotijević i Vladimir Bunjac. Čitanja su bila deo emisije „Književni klub“ koja je pripremana kao serija ekskluzivno zamišljenih emisija: prva je bila posvećena Šekspiru i njegovim sonetima u prepevu Stevana Raičkovića, druga srpskoj srednjovekovnoj poeziji u izboru i sa komentarima profesora Đorđa Trifunovića, a treća Milošu Crnjanskom.

Izvor: Discogs