Upotreba tuge: Lizel Miler i Meri Oliver

Marie Laurencin, Self-Portrait, 1904.

Marie Laurencin, Self-Portrait, 1904.

Lisel Mueller – „When I am asked“

When I am asked
how I began writing poems,
I talk about indifference of nature.

It was soon after my mnother died,
a brilliant June day, everything blooming.

I sat on a gray stone bench
in a lovingly planted garden,
but the daylilies were as deaf
as the ears of drunken sleepers,
and the roses curved inward.
Nothing was black or broken
and not a leaf fell,
and the sun blared endless commercials
for summer holidays.

I sat on a gray stone bench
ringed with ingenue faces
of pink and white impatiens
and placed my grief
in the mouth of language,
the only thing that would grieve with me.

***

Mary Oliver – „The Uses of Sorrow“
(in my sleep i dreamed this poem)

Someone I loved once gave me
a box full of darkness

It took me years to understand
that this, too, was a gift.

Mit o Pandorinoj kutiji promenio je tokom milenijuma mnoga narativna obličja i u ovom veku do mene je stigao posredstvom dve pesme pesnikinja 20. veka – Lizel Miler i Meri Oliver. Nije reč o intenciji autorki koje su mit redefinisale ili poetski uobličile, reč je o mom transponovanju mita na svakodnevno (čitalačko) iskustvo.

Pesma Meri Oliver, američke pesnikinje jednu deceniju mlađe od nemačke pesnikinje Lizel Miler, zapravo je zaključak predhodne pesme. Pisanje je dar tuge, umetnost koja spašava (pojedinačan) svet. Box full of darkness iz pesme Meri Oliver ekvivalentna je smrti majke lirske naratorke iz prve pesme.

Sa druge strane, osim samog subjekta – koji je dodirom tuge nalik kretanju elektriciteta podstaknut i umrtvljen – u prirodi, u spoljašnjem svetu,  sve  je indiferentno na bol onoga koji ga oseća. To je razlog i započinjanja pisanja. Indiferentnost razoružava. Sa  junakinjom pesme Lizel Miler ne saoseća se ništa oko nje, osim reči: and placed my grief
in the mouth of language / the only thing that would grieve with me.

Otac Eme Bovari, po saznanju da mu je kćer umrla, ne može da poveruje da je to jutro kao i svako drugo, ništa se nije promenilo i, čini se, svet je apsolutno ravnodušan, nedotaknut. U filmu Amadeus Miloša Formana, po smrti kompozitora, po razarajuće kišnom danu, sve je isto dok karuce odnose sanduk na groblje. Krave se moraju izvesti na ispašu, trgovačka kola moraju proći. Najzad, tu je primer i sa mitom o Ikaru i njegovom padu, naročito onako kako je prikazan na Brojgelovoj slici.

Stoga, postoji adekvatan odgovor na indiferentnost, a to je umetnost. Ne zato što će stvaralački čin isti ublažiti ili poništiti, već zato što će borba biti ravnopravnija. Ili neće? To je poslednje što će izaći iz tamne kutije radoznale Pandore.

Preporuke:
Mary OliverLisel Mueller

Advertisements

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s